«Lebensraum» (ζωτικός χώρος) και «Deutschland, Deutschland, uber Alles»
 |
|
Η ανθελληνική πολιτική του Βερολίνου δεν είναι τωρινή ούτε συγκυριακή.
Ούτε έχει να κάνει μόνο με τα πρόσωπα που σήμερα τυχαίνει να κατέχουν
κορυφαία αξιώματα, όπως η Μέρκελ και ο Σόϊμπλε. Στηρίζεται σε καλά εδραιωμένα στερεότυπα και αρνητικούς μύθους,
που είναι διαχρονικά στην γερμανική νοοτροπία. Αυτές οι αθλιότητες
που διαβάζουμε καθημερινά δεν είναι μόνο αναπαραγωγή της «Bild».
Διατρέχουν απ' άκρη σ' άκρη την γερμανική κοινωνία ως καλά εδραιωμένες
πεποιθήσεις. Δεν πρέπει όμως να αγνοούμε ένα σημαντικό κομμάτι της γερμανικής
διανόησης που ξεχωρίζει για την κατανόηση της Ελλάδας και μας συμπαραστάθηκε
μετά τα δεινά του μνημονίου.
|
της Αθηνάς Κατσαφάδου*
«Έτσι, βρέθηκα ανάμεσα στους Γερμανούς… Βάρβαροι
ανέκαθεν, έγιναν ακόμη πιο βάρβαροι με την επιμέλεια και την επιστήμη και ακόμη με την
ίδια την θρησκεία, βαθύτατα ανίκανοι για κάθε
θεϊκό αίσθημα, χαλασμένοι ώς το μεδούλι, ανίκανοι για την ευτυχία των ιερών χαρίτων, επιρρεπείς στην υπερβολή και στην πενιχρότητα, προσβλητικοί για κάθε
αγνή ψυχή, αναίσθητοι και χωρίς αρμονία σαν τα θρύψαλα ενός πεταγμένου αγγείου…
Δεν μπορώ να φαντασθώ άλλο λαό τόσο διχασμένο σαν τους Γερμανούς. Βλέπεις χειροτέχνες, αλλά όχι ανθρώπους, φιλοσόφους, αλλά όχι ανθρώπους, ιερείς, αλλά όχι ανθρώπους, αφέντες και δούλους, νέους και ηλικιωμένους, αλλά όχι ανθρώπους».
Φρήντριχ Χαίλντερλιν (1770 – 1843), Υπερίων σ. 221 – 226
«Σε όλες τις διεθνείς σχέσεις, η Γερμανία, από τις απαρχές της κιόλας, αργά
και συστηματικά, έπαιζε πάντα τον
ρόλο του εισβολέα, του κατακτητή,
πάντα πρόθυμη να επεκτείνει στο έδαφος
των γειτόνων της, την δική της θεληματική υποδούλωση και, από τότε που
εδραιώθηκε σαν ενιαία δύναμη, έγινε μία
απειλή, ένας κίνδυνος για την
ελευθερία ολόκληρης της Ευρώπης. Η σημερινή
Γερμανία δεν είναι άλλο παρά υποδούλωση θριαμβευτική και κτηνώδης».
Μιχαήλ Μπακούνιν (1814–1876), «ΚνουτοΓερμανική αυτοκρατορία»
