Καλώς ήρθατε στην Τρομοχώρα

Αυτό που απέδειξε η 11/9 είναι ότι η CIA είναι "εξπέρ" στο να κάνει την αλήθεια να φαίνεται θεωρία συνωμοσίας και τα ψέμματά της να φαίνονται αληθινά!

Ο παραλογισμός των επίσημων ισχυρισμών για την 11/9

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

«Την 24^η Αυγούστου 1814, τα πράγματα φαίνονταν πολύ ζοφερά για την γη της ελευθερίας. Ήταν η ημέρα που οι Βρετανοί κατέλαβαν την Ουάσιγκτων και έβαλαν φωτιά στο Καπιτώλιο και στον Λευκό Οίκο... Εκατόν ογδόντα χρόνια αργότερα, μετά την 11^η Σεπτεμβρίου, εξακολουθούμε να μην γνωρίζουμε ποιος μας επιτέθηκε εκείνη την Τρίτη και με ποιον, πραγματικά, σκοπό».

Γκορ Βιντάλ [1]

«Τείνω, λοιπόν, να πιστέψω πως η καλύτερη εξήγηση που ταιριάζει στην 11^η Σεπτεμβρίου είναι ότι την ημέρα εκείνη ο Διάβολος κέρδισε μια μεγάλη μάχη. Ναι – ο Σατανάς ήταν ο πιλότος που οδήγησε αυτά τα αεροπλάνα σ’ αυτό το ξεκαθάρισμα από το οποίο απουσίαζε ο Θεός».

Νόρμαν Μαίηλερ [2]

Η επίσημη θεωρία για το τι συνέβη την 11^η Σεπτεμβρίου 2001, όπως φαίνεται, έχει καταρρεύσει φαρδιά-πλατιά σαν τους Δίδυμους Πύργους. Αυτό είναι το νηφάλιο συμπέρασμα στο οποίο έχουν καταλήξει εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο, από όλο το πολιτικό φάσμα, οι οποίοι έχουν εξετάσει διεξοδικά τα στοιχεία που αποκαλύπτουν εκατοντάδες ανεξάρτητοι ερευνητές.

Η προπαγανδιστική στρατηγική της «Νέας Τάξης»

Η προπαγανδιστική στρατηγική της «Νέας Τάξης»

Του Κωνσταντίνου Ρωμανού*

Αν η «Νέα Τάξη», όπως στην εποχή μας κάθε μορφή απολυταρχίας, αντλεί την νομιμότητά της από την χρήση της έννοιας της δημοκρατίας, το ερώτημα γεννάται τινί τρόπω κατορθώνει να γίνεται πιστευτή ή τουλάχιστον ανεκτή από τους πολίτες των δυτικών δημοκρατιών. Η απάντηση είναι διττή:

Αφενός, με την επίδειξη ισχύος, εφόσον ελέγχει πολιτικές ηγεσίες, οι οποίες με την σειρά τους απενεργοποιούν σταδιακά τα υπάρχοντα συντάγματα, τα δικαιώματα των εργαζομένων, ελέγχουν τα ΜΜΕ και την εκπαίδευση και επιβάλλουν την διάσπαση της συνοχής των κοινωνιών με το όπλο του ευφημιστικά λεγόμενου «πολυπολιτισμού» (για το τελευταίο δες τις έρευνες του καθηγητή του Harvard Robert Putnam). Ως γνωστόν τα άτομα διαθέτουν ευαίσθητη πυξίδα για τον προσδιορισμό του κέντρου της πραγματικής δύναμης στην κοινωνία τους, ώστε να συμμορφώνονται εγκαίρως κατά τις επιταγές της αυτοσυντήρησης και της ευζωίας.

Αφ’ έτερου, με την συστηματική εφαρμογή της Σοφιστικής στην προπαγάνδα, ιδιαίτερα με την μέθοδο της κατά το δυνατόν ανεπαίσθητης μετατόπισης των εννοιών. Έναν τρόπο για να γίνει αυτό εφικτό μας δείχνει η ανάγνωση της περί αρετής διδασκαλίας του Αριστοτέλη. Η αρετή λέγει ο μέγας διδάσκαλος, είναι μεσότης ανάμεσα σε δύο υπερβολές, π.χ. η ανδρεία ανάμεσα στο θράσος και την δειλία, η γενναιοδωρία ανάμεσα στην ασωτία και την τσιγγουνιά, κ.λ.π. Όμως η αρετή έχει με το ένα άκρο μεγαλύτερη ομοιότητα απ’ ό,τι με το άλλο, προσθέτει ο Αριστοτέλης, επομένως η ανδρεία μοιάζει περισσότερο με το θράσος του παράτολμου παρά με τη δειλία, όπως η γενναιοδωρία προσομοιάζει με την ασωτία μάλλον παρά με την τσιγγουνιά.