Σικελικός Εσπερινός (30 Μαρτίου 1282)

Σικελικός Εσπερινός (30 Μαρτίου 1282)

Η πρώτη ουσιαστικά αντίσταση των ελληνικών πληθυσμών του Νότου ενάντια στους Φράγκους εισβολείς μετά την καταστροφή της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους το 1204

    Σικελικός Εσπερινός ή Σικελικόί Εσπερινοί (ιταλ. Vespri Siciliani) ήταν η ονομασία της επανάστασης των Σικελών το 1282 ενάντια στο καθεστώς του Καρόλου του Ανδεγαυού, Φράγκου ευγενούς βασιλέα ο οποίος με παπική συναίνεση είχε καταλάβει το Βασίλειο της Σικελίας 1268 και εμφανιζόταν ως ο επίδοξος κατακτητής της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ο Μιχαήλ Παλαιολόγος σε συνεργασία με τον Πέτρο Γ΄ της Αραγονίαςπιστεύεται ότι αναμείχθηκαν στην λαϊκή εξέγερση και τελικά η Σικελία πέρασε στον έλεγχο της Αραγονίας, ενώ σημαντική ήταν και η προδιάθεση των Σικελών να εκδιώξουν τους κυβερνήτες τους.

    Η εξέγερση ονομάστηκε έτσι επειδή ξεκίνησε κατά τη διάρκεια του Εσπερινού της Μεγάλης Δευτέρας, στις 30 Μαρτίου 1282. Ήταν η απαρχή του Πολέμου του Εσπερινού που κράτησε για 20 χρόνια, μέχρι δηλαδή το 1302.

Ο Διωγμός των Χριστιανών στην Μέση Ανατολή

Ο Διωγμός των Χριστιανών στην Μέση Ανατολή και το αιματηρό ντόμινο στην περιοχή

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Η πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα, με ορόσημο το φθινόπωρο του 2001, σφραγίστηκε από την πανηγυρική «επιστροφή του Θεού» στην ιστορία όσο ποτέ άλλοτε τα νεώτερα χρόνια. Χαρακτηριστικά επεισόδια αυτής της πρώτης φάσης της «σύγκρουσης των πολιτισμών» που ζήσαμε τα προηγούμενα χρόνια ήταν ο πλανητάρχης Μπους και οι χριστιανοσιωνιστές «γκουρού» του, ο «ιερός πόλεμος» των Ταλιμπάν που σόκαραν την ανθρωπότητα, μήνες νωρίτερα από τους Δίδυμους Πύργους, με την ανατίναξη των αγαλμάτων του Βούδα και, τέλος, οι εισβολές των δυτικών νέο-σταυροφόρων στον μουσουλμανικό κόσμο με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα. Η βασική στρατηγική των νεοταξικών ελίτ ήταν στην πραγματικότητα διαρκής πόλεμος για διαρκές εμπόριο: πρώτα καταστρέψτε τους, μετά κατακτήστε τους, τέλος ανοικοδομήστε τους!

Σήμερα, όσοι έσπειραν ανέμους, θερίζουν θύελλες, κατά την δημοφιλή ρήση που βρίσκει συχνά εφαρμογή στην ιστορία. Οι κερδισμένοι από αυτή την δεκαετία δεν είναι μόνο οι «μπάνκστερς», οι μαφιόζοι τραπεζίτες και οι «πριγκήπισσες του 20ου αιώνα», οι μεγάλες πολυεθνικές που εμπορεύονται την καταστροφή. Είναι και οι μουλάδες, οι σεΐχηδες, οι «μαχητές του Ισλάμ» και όλα εκείνα τα ανεξακρίβωτα και ύποπτα «δίκτυα του Αλλάχ», που είδαν να αυξάνεται με εκθετικό ρυθμό η παγκόσμια επιρροή τους. Όχι μόνο δεν διέλυσαν οι ευρωατλαντικοί σταυροφόροι την αόρατη διεθνή «Αλ Κάϊντα», όπως αρχικά μας υπόσχονταν, αλλά ούτε κατάφεραν να αποτρέψουν επιχειρησιακά τα δεκάδες καλοσχεδιασμένα αιματηρά χτυπήματά της, αν δεχτούμε ότι όντως επιχείρησαν. Τώρα οι ανοικτοί λογαριασμοί του ανερχόμενου Ισλάμ με τον χριστιανικό κόσμο και τους συνεργάτες του έχουν πολλαπλασιαστεί και ο κίνδυνος ενός ντόμινο γεωπολιτικής αστάθειας από την Μεσόγειο μέχρι τον Περσικό είναι άμεσα ορατός.