Μια Ανθρωπολόγος εξηγεί και προειδοποιεί

Μια Ανθρωπολόγος εξηγεί και προειδοποιεί

Γράφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης

Ονομάζεται Ida Magli και είναι μία από τις πιο γνωστές ανθρωπολόγους της Ιταλίας. Δίδαξε στα μεγαλύτερα πανεπιστήμια της χώρας της, και έχει συγγράψει εκατοντάδες έργα που αναλύουν τα κοινωνικά φαινόμενα με την μέθοδο της ανθρωπολογικής επιστήμης. Στο πρόσφατο βιβλίο της με τον τίτλο "Μετά τη Δύση", εξηγεί τους κινδύνους που κρύβουν για την ανθρώπινη ψυχονόητικη υπόσταση και τον Δυτικό πολιτισμό, η επιβολή της ''πολιτικής ορθότητας'' και το πολυπολιτισμικό μοντέλο κοινωνιών.

Θα αναφέρουμε μερικά αποσπάσματα από αυτό το έργο της, τα οποία έχουν ιδιαίτερη σημασία γιατί εξετάζουν με αυστηρά επιστημονικά κριτήρια, τα προαναφερθέντα φαινόμενα:

Το Ανατολοσλαβικό Ιδίωμα και η Ιλλυροσλαβία

Το Ανατολοσλαβικό Ιδίωμα και η Ιλλυροσλαβία

Το Διάταγμα της 16 Μαΐου 1945 με το οποίο καθορίζεται το αλφάβητο της σκοπιανής γλώσσας. Υπογράφει ο περιβόητος Λάζαρος Κολισέφσκι. Είναι γραμμένο στην βουλγαρική διάλεκτο της περιοχής και στην βουλγαρική και όχι σερβική παραλλαγή του κυριλλικού αλφαβήτου.

του Αλέξανδρου Κόντου*

Το πρόβλημα της ονομασίας της βόρειας γειτόνισσας της Ελλάδας είναι διπλό: Από τη μια μεριά πρόκειται για ένα θέμα γλωσσολογικό, γιατί έθνος σημαίνει, με ελάχιστες εξαιρέσεις, γλώσσα, και, από την άλλη, είναι θέμα θεωρίας δικαίου και πρέπει να αναζητήσουμε και να αποφασίσουμε αν θα δίνουν το όνομά τους το έθνος, ο λαός, οι άνθρωποι, τα πρόσωπα στον τόπο ή ο τόπος στα πρόσωπα. Τι πρέπει να υπερισχύει, το Δίκαιο του προσώπου (jus personae) ή το Δίκαιο του τόπου (jus loci); Τι προηγείται, το έμψυχο ή το άψυχο;

Να κάνουμε μια μικρή εισαγωγή στο πρώτο μέρος του προβλήματος.

Η ιστορία των γλωσσών μοιάζει λίγο πολύ με την ιστορία των θρησκειών: Μια μικροαίρεση θρησκευτική μπορεί να μεταλλαχθεί σε αυτόνομη θρησκεία, αν και όταν αποκτήσει πολλούς οπαδούς. Κλασικό παράδειγμα είναι ο Χριστιανισμός, που ξεκίνησε σαν ιουδαϊκή αίρεση προορισμένη στην αρχή μόνο για τους Εβραίους και αναδείχθηκε στην πιο εξαπλωμένη θρησκεία από τη στιγμή που ο απόστολος Παύλος έπεισε και τους υπόλοιπους αποστόλους να απευθυνθούν, για τη διάδοση της νέας θρησκείας, και στους μη Εβραίους.

Η αέναη Πρωτοχρονιά

Η αέναη Πρωτοχρονιά

του Χριστόδουλου Πιερίδη*

«Πάει ο παλιός ο χρόνος, ας γιορτάσουμε παιδιά»… Πού πάει όμως ο χρόνος και τι να γιορτάσουμε, βρε παιδιά; Το απολύτως ίδιο πράγμα ζούμε συνέχεια σε επανάληψη. Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή…. Χειμώνας, Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, Πάσχα, Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά… Και ξανά το ίδιο και το ίδιο απ’ την αρχή, από πρωτοχρονιά σε πρωτοχρονιά. Με διαφορετικά σκηνικά κάθε φορά, αλλά πάντα το ίδιο, πάντα η ίδια επανάληψη, χωρίς ποτέ να πηγαίνει πουθενά κανένας «χρόνος». Εμείς είναι που τρέχουμε σαν παλαβοί γύρω-γύρω, εκλαμβάνοντας τον χώρο που διανύουμε σαν χρόνο που δήθεν περνά. Μέχρι βέβαια που να πεθάνουμε, οπότε και βρισκόμαστε ανεπιστρεπτί πια αντιμέτωποι με την υπαρξιακή άγνοιά μας…

Σε διαστημικές παραμέτρους, η απόσταση (ο χώρος) μετριέται με χρόνο, με έτη φωτός. Και όντως, ο χώρος και ο χρόνος είναι συμπληρωματικές έννοιες, σαν οι δύο όψεις ενός και του ιδίου νομίσματος, εκείνου του Άπαντος Παρόντος (της Αιωνιότητας). Στους στοίχους 1-9 του Εκκλησιαστή αναφέρεται στα Εβραϊκά:  אֵין כָּל חָדָשׁ תַּחַת הַשָּׁמֶש που σημαίνει «Ουδέν καινόν υπό τον Ήλιον». Στα Λατινικά: «Nihil sub sole novum».

Έφυγε από κοντά μας σήμερα το πρωΐ ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ (Dr Nicolas Kaloy)

Έφυγε από κοντά μας σήμερα το πρωΐ ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ (Dr Nicolas Kaloy)

Ο δάσκαλος Νίκος Καλογερόπουλος έφυγε σήμερα το πρωΐ για τον παράδεισο. Το θλιβερό αυτό νέο ανακοίνωσε η κυρία Μαρία Χρισταρά, Γραμματέας του Καλογεροπούλειου Ιδρύματος, με e-mail της προς όσους επικοινωνούσαν με τον εκλιπόντα.

Ο Νίκος Καλογερόπουλος (γνωστός στην Γενεύη της Ελβετίας, όπου διέμενε από το 1951, ως Nicolas Kaloy) γεννήθηκε το 1924 στην Κόρινθο, σπούδασε οικονομικά στην ΑΣΟΕΕ και έκανε το μεταπτυχιακό του στο London School of Economics. Ήταν Διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Γενεύης , όπου έκανε την διατριβή του με θέμα «La théorie de l’ espace chez Kant et chez Platon», συγγραφέας πολυάριθμων βιβλίων  και άρθρων πολιτικού και φιλοσοφικού περιεχομένου.

 

Εργάστηκε ως στέλεχος Διεθνών Οργανισμών με έδρα την Γενεύη και συνεργάστηκε ως ανταποκριτής με κανάλια της ελληνικής τηλεόρασης.

Ήταν ισόβιος πρόεδρος του Καλογεροπούλειου Ιδρύματος (Fondation Kaloy), που απονέμει διεθνή βραβεία, και της European League of Geneva, ενός think-tank με σκοπό της προώθησης της ιδέας της Ενωμένης Ευρώπης.

Παρακολουθούσε και έγραφε, μέχρις τις τελευταίες στιγμές, για τα ελληνικά δρώμενα και την κατάσταση κοινωνικής ασφυξίας στην Ελλάδα που έχει επιβληθεί από τα μνημόνια.

Ο Μέγας Ιεροεξεταστής

Ο Μέγας Ιεροεξεταστής

γράφει ο Αθανάσιος Γεωργιλάς*

Ἡ δράση ἐξελίσσεται στὸν 16ο αἰῶνα στὴν Ἱσπανία, στὴ Σεβίλλη, τὴν πιὸ φρικτή περίοδο τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης, τότε που στό όνομα της δόξας του Θεοῦ ἄναβαν καθημερινά πυρές και σε μεγαλοπρεπῆ ὁλοκαυτώματα ἒκαιγαν αιρετικούς. Ἓκείνη την στιγμή ὃχι με τον τρόπο ποὺ ὑποσχέθηκε νὰ ξαναγυρίσει, στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων, μὲ τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, σ᾿ ὅλη του τὴν οὐράνια δόξα, ἃλλά ξαφνικά ξαναγυρίζει κοντὰ στοὺς ἀνθρώπους, μὲ τὴ μορφὴ ποὺ εἶχε κατὰ τὴ διάρκεια τῶν τριῶν χρόνων τῆς δημόσιας ζωῆς του. Σιωπηλός, περνᾷ καταμεσὶς τοῦ πλήθους, μ᾿ ἕνα χαμόγελο ἀπέραντης συμπάθειας. Ἡ καρδιά του πλημμυρίζει ἀπὸ ἀγάπη, τὰ μάτια του ἀντανακλοῦν τὴ Γνώση, τὸ Φῶς, τὴ Δύναμη, ποὺ φωτίζουν καὶ ξυπνοῦν τὴν ἀγάπη στὶς καρδιές, τοὺς ἁπλώνει τὰ χέρια, τοὺς εὐλογεῖ, μιὰ ἀρετὴ ἐξυγίανσης βγαίνει ἀπ᾿ τὴν κάθε ἐπαφὴ μαζί του κι᾿ ἀκόμη ἀπ᾿ τὰ φορέματά του. Ὁ λαὸς χύνει δάκρυα χαρᾶς καὶ φιλᾷ τὸ χῶμα ὅπου πατᾷ. Τὰ παιδιὰ σκορπίζουν λουλούδια στὸ πέρασμά του καὶ φωνάζουν «Ὡσαννά!» Ἐκεῖνος, φωνάζουν. Εἶναι Ἐκεῖνος! δὲν μπορεῖ παρὰ νἆναι Ἐκεῖνος. Κάνει θαύματα μοιράζει έλεος. Ἐκείνη τὴ στιγμὴ περνᾷ ἀπὸ τὴν πλατεῖα ὁ καρδινάλιος Μέγας Ἱεροεξεταστής. Εἶν᾿ ἕνας ψηλὸς γέρος, σχεδὸν αἰωνόβιος, μὲ στεγνὸ πρόσωπο, μάτια χωμένα στὶς κόγχες, μὰ ποὺ μέσα του λάμπει ἀκόμη μιὰ σπίθα. Δὲ φορεῖ πιὰ ἐκείνη τὴν περίλαμπρη στολή, ποὺ τὸν ἔκανε νὰ ξεχωρίζει χτὲς μέσα στὸ πλῆθος, τὴν ὥρα ποὺ ἔκαιγαν τοὺς ἐχθροὺς τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας· ἔχει ξαναβάλει τὸ παλιό, ἀσκητικό του ράσο. Οἱ βοηθοί του κι ὁ Μέγας Σκευοφύλακας τὸν ἀκολουθοῦν ἀπὸ ἀπόσταση, ὅλο σεβασμό. Σταματᾷ πλάι στὸ πλῆθος καὶ κοιτάζει ἀπὸ μακριά.

Το χάσμα μεταξύ Ελληνικού και Ευρωπαϊκού Πολιτισμού

Το χάσμα μεταξύ Ελληνικού και Ευρωπαϊκού Πολιτισμού

Η σύγκρουση δύο διαφορετικών Πολιτισμών

Δρ Μάνος Δανέζης*

Η Πολιτισμική κατάρρευση

Ο Δυτικός Πολιτισμός διέρχεται μια περίοδο δραματικά αυξανόμενης κοινωνικής κρίσης, η οποία συν τω χρόνω αποσαρθρώνει τις παγκόσμιες κοινωνικές δομές.

Η οικονομική  κατάρρευση που βιώνουμε, αλλά και η κατάρρευση όλων των κοινωνικών δομών, δεν είναι το αίτιο αλλά το αποτέλεσμα μιας ολοκληρωτικής κατάρρευσης αξιών και ιδεών.

Αυτό που καταρρέει είναι ολόκληρο το «Δυτικό Πολιτισμικό Ρεύμα» όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά την μεγάλη επιστημονική επανάσταση του 16^ου -17^ου αιώνα

Ο Δυτικός Πολιτισμός, άρα και η Οικονομία, από τότε ασπάστηκαν τα φιλοσοφικά και επιστημονικά δόγματα αυτής της Επανάστασης τα οποία όμως ήδη έχουν καταρρεύσει κάτω από τα πορίσματα της σύγχρονης Επιστημονικής Σκέψης.

Με βάση τα δόγματα της Επιστημονικής Επανάστασης του 16^ου - 17^ου αιώνα, το Δυτικό πολιτισμικό ρεύμα αναγόρευσε την ύλη ως πρωταρχικό και μοναδικό αξιακό γεγονός.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ (video)

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ (video)

La légende des sciences

Ο «Θρύλος των Επιστημών» είναι μια σειρά βραβευμένων γαλλικών ντοκυμανταίρ, που αποδεικνύει πόσο υπερήφανοι πρέπει να είμαστε που γεννηθήκαμε Έλληνες.

Ο μύθος και το σήμερα. Ο «Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας» ως σήμα γραφής

Ο μύθος και το σήμερα. Ο «Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας» ως σήμα γραφής

Γράφει ο Αχιλλέας Κατσαρός

Αφορμή για να γράψεις μια άποψη ορισμένες φορές μπορεί να είναι μια θεατρική παράσταση. Στην προκειμένη περίπτωση ο γράφων αναφέρεται στην προτελευταία παράσταση του «Ευαγγελισμού της Κασσάνδρας» στις 4/4/2015 στο Κέντρο Ελέγχου και Τηλεοράσεων όπως τον οραματίστηκε και τον απέδωσε η κ. Χρύσα Καψούλη. Το κείμενο έχει γραφεί από τον κ. Δημήτρη Δημητριάδη με τον οποίο ούτε μας συνδέει φιλία ούτε και έχει την ανάγκη, θέλω να πιστεύω, της διαφημίσεως. Εξάλλου η καλύτερη διαφήμιση του καλλιτέχνη σε όποιο μετερίζι είναι το ίδιο το έργο.

Τα «δύο τέρατα» και η Αριστερά

Τα «δύο τέρατα» και η Αριστερά

του Θεόδωρου Ζιάκα

Κλασικό στην πολιτική μυθολογία των λαών είναι το θέμα με το τέρας, που ρημάζει τον τόπο και αναζητείται ο ήρωας που θα «καμακώσει το θεριό» και θα πάρει ως έπαθλο τον θρόνο της εξουσίας. Για να μην παραμυθιαζόμαστε όμως με τον ήρωα-εξουσιαστή, ο αντίστοιχος ελληνικός μύθος μας πληροφορεί, ότι ο τερατοκτόνος ήρωας θα γίνει κι αυτός, τελικά, σαν το ανθρωποβόρο φίδι που σκότωσε. – Ακόμα κι αν υπήρξε τόσο καλός κυβερνήτης που οι θεοί τον πάντρεψαν με την Αρμονία![1]

Ήγουν, «Νέε, θυμήσου: δε γίνεσαι δούλος όταν σε υποτάσσει μόνον αυτός που έχει την εξουσία – αλλά κι εκείνος που την πολεμάει».[2]

Επρόκειτο για την αποκάλυψη -στην αυγή του ελληνικού πολιτισμού- της φαυλοκυκλικής φύσης του πολιτικού πεδίου. Ο ελληνικός πολιτισμός ήταν, ως γνωστόν, ο πρώτος που αγωνίστηκε σθεναρά να σπάσει τον φαύλο κύκλο της Πολιτικής και να πετύχει το «μη άρχεσθαι υπό μηδενός»[3].

{η σκοτεινή μαμά Ευρώπη του Λαρς Φον Τρίερ}

{η σκοτεινή μαμά Ευρώπη του Λαρς Φον Τρίερ}

το στοιχείο του εγκλήματος*

Από την Γλυκερία Μπασδέκη

Europe has become an obsession for you.

Στα σεπτά ερείπια του αρχαίου κόσμου, πάνω από ρωμαικές περικνημίδες και σπασμένα εγχειρίδια έλαμψε η νέα δύση. Νερόμυλοι,ανεμόμυλοι κι ωραίες μυλωνούδες δάμασαν τους ερημότοπους, έφτιαξαν πυξίδες, χάρτες, δουλεμπορικά και ένδοξες καμινάδες. Ο ατυχής Αταχουάλπα, ο τελευταίος των Ίνκας, ακούμπησε βουνά χρυσάφι στους πονηρούς Ισπανούς -τελικά τον στραγγάλισαν αφού προηγουμένως τον βάφτισαν για να πεθάνει Χριστιανός. Σίδηρος, χάλυβας, άνθρακας και ατελείωτα ξεσπιτώματα -μοντέρνοι καιροί για τα βαλτοτόπια που κάποτε ρήμαζαν βίκινγκς και ούννοι και μαγιάροι και χίλιοι δύο.

Η μαμά Ευρώπη περήφανη αγκαλιάζει τους λαούς της -αγκαλιά έως ασφυξίας.

«Ζούμε την εποχή του εξτρεμισμού»

«Ζούμε την εποχή του εξτρεμισμού»

O καθηγητής Αραβοϊσλαμικής Ιστορίας του ΑΠΘ, Χάσαν Μπαντάουι*, για τα γεγονότα του Παρισιού και την τρομοκρατία

Από την Άλκηστη Γεωργίου

Αρχικά κάντε μου το δικό σας σχόλιο για τα τελευταία τραγικά γεγονότα στο Παρίσι. Ποιες ήταν οι πρώτες σκέψεις;

Δεν μπορούσα να το πιστέψω, ειλικρινά. Πρόκειται για ένα γεγονός που σόκαρε με την βαρβαρότητά του. Ιδίως επειδή έλαβε χώρα στο πολυπολιτισμικό Παρίσι, μια πόλη με τεράστια εμπειρία στη συνύπαρξη διαφορετικών πολιτισμών συγκριτικά με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες: Στη Γαλλία ζουν 5,5 εκατομμύρια μουσουλμάνοι, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς -γεννημένοι και μεγαλωμένοι εκεί. Είναι τρελό το να συμβαίνουν μέσα στην καρδιά της Ευρώπης τέτοια πράγματα. Οι πρώτες σκέψεις φυσικά είναι ότι άσκηση βίας και ανθρώπινη αξία δεν πάνε μαζί, αυτό είναι αυτονόητο. Η βία εκφράζει ένα πολύ καθυστερημένο στάδιο στην εξελεγκτική πορεία του ανθρώπου. Και ζώντας στον 21ο αιώνα είναι πολύ μεγάλη ανοησία να υιοθετούμε κάτι που είναι δοκιμασμένα αποτυχημένο.

Τι φταίει κατά τη γνώμη σας για το γεγονός ότι νέοι άνθρωποι, μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς που μεγάλωσαν και πήγαν σχολείο στο Παρίσι, ασπάζονται τον θρησκευτικό εξτρεμισμό;

Όταν φτάσει κανείς σε βαθμό να καταστρέψει τη δική του τη ζωή καταστρέφοντας συνειδητά τη ζωή του συνανθρώπου του σημαίνει ότι έχει απόλυτα αδιέξοδα μπροστά του και ότι βρίσκεται σε νοητική συσκότιση.

Ο χρυσός μαζεύτηκε.. Τώρα ξεκινά τo "format" του πολιτισμού

Ο χρυσός μαζεύτηκε.. Τώρα ξεκινά τo "format" του πολιτισμού

Διαχρονικά, ο άνθρωπος που έχει στα χέρια του μόνο χρήματα, έχει αέρα κοπανιστό. Ο άνθρωπος που έχει χρυσό, καλλιεργήσιμη γη, σπόρους & πόσιμο νερό, κρατά την τύχη στα χέρια του. 

Ο χρυσός… πλέον έχει συσσωρευτεί στα χέρια της ελίτ της γήινης πυραμίδας. Είναι συγκεντρωμένος στα παγκάρια των ¨ιδιωτών¨. Η ανθρωπότητα έχει στην κατοχή της το χάρτινο αντίκρισμα του χρυσού, δηλαδή τα χαρτονομίσματα, τα οποία ουδεμία αξία έχουν σε σχέση με τον πραγματικό πλούτο και τα υλικά αγαθά πρώτων αναγκών. Ακόμη και ο χρυσός των κρατών, δεν βρίσκεται στην κατοχή των κυβερνήσεων τους, αλλά σε άγνωστα ιδιωτικά χέρια. Όσο και αν σας φαίνεται περίεργο, ούτε η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει πρόσβαση στον χρυσό της. Υποτίθεται ότι φυλάσσεται στους χώρους των ομοσπονδιακών αποθεμάτων, και διοικείται από ένα 7μελές συμβούλιο στο ποιο τα 5 μελή είναι ιδιώτες και μόνο τα 2 διορίζονται από την εκάστοτε ομοσπονδιακή κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών! Τέρμα ο χρυσός από τα χέρια μας, η κατοχή του πρέπει να δηλώνεται, αλλιώς είναι παράνομος και κατάσχεται. Άρα μόνο (άχρηστα) χαρτονομίσματα…

Η πνευματική σκακιέρα: Η τρόικα και το μνημόνιο ως περίπτωση του πολέμου των πολιτισμών

Η πνευματική σκακιέρα: Η τρόικα και το μνημόνιο ως περίπτωση του πολέμου των πολιτισμών

Graffiti του Mike Lester

Μια βασική αρχή της γεωπολιτικής είναι ότι η κατανόηση και αντιμετώπιση ενός προβλήματος προϋποθέτει την κατανόηση και εποπτεία όλης της ιστορίας αυτού του προβλήματος και όλης της σχετικής συνωμοσίας των ιδεών. Υπό αυτό το πρίσμα, για να κατανοήσουμε και να επιλύσουμε τα μεγάλα προβλήματα της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας, πρέπει να κατανοήσουμε και να επιλύσουμε τη θεμελιώδη αντίφαση μεταξύ των βασικών επιλογών του νεοελληνικού κράτους (π.χ. ενσωμάτωση στη δυτική νεωτερικότητα, στους ευρωατλαντικούς θεσμούς, όπως η ΕΟΚ/ΕΕ και το ΝΑΤΟ, θέσμιση με βάση του αστικοκαπιταλιστικό σύστημα κ.ο.κ.) και των βασικών αξιών και αρχών του Ελληνισμού (δηλαδή της κλασσικής ελληνικής φιλοσοφίας, των Ελλήνων Εκκλησιαστικών Πατέρων και του βυζαντινού πολιτισμού).

Ο τρόπος θέσμισης και ιστορικής εξέλιξης του νεοελληνικού κράτους αντιφάσκει προς τον Ελληνισμό, δηλαδή προς το πνεύμα της ελληνικότητας, με αποτέλεσμα ‒διαιωνίζοντας μια δομική, υπαρξιακή, εσωτερική αντίφαση‒ η νεοελληνική κοινωνία να μη μπορεί να υπάρξει αυθεντικά ούτε ως Ελληνισμός ούτε ως Δύση. Υπό αυτό το πρίσμα και σε αυτό το αναλυτικό πλαίσιο, θα ασχοληθούμε στη συνέχεια με τη μελέτη της Τρόικας και του Μνημονίου ως εκπροσώπων ενός πολιτισμού που αντιβαίνει και αντιτίθεται ουσιωδώς και ριζικώς προς τον Ελληνισμό (προχριστιανικό και χριστιανικό/βυζαντινό).